Hér kemur það sem ég hafði skrifað í gær áður en vandræðin byrjuðu fyrir alvöru í gærkvöldi.
___________________________________
Sunnudagur 25. maí
Jæja, þá erum við komin á seinasta stopp okkar í Frakklandinu (g)óða. Sitjum á hörðum stálbekkjum í Terminal 3 á Charles de Gaulle að bíða eftir að okkur verði hleyft inn um brottfararhliðið. Fluginu okkar seinkaði auðvitað og skilst mér að það sé vegna þess að hún flýgur fyrst frá london og svo heim. Gaman fyrir farþegana sem eru að fara heim frá London…
Dagurinn í dag var tekinn mjög rólega. Tókum Metro neðanjarðarlestina upp á Bastillu-torgið og löbbuðum þar um risa markað þar sem við gátum keypt allskonar glingur, blóm og allar tegundir matar - frá ferskum fisk að mygluðum osti. Svo löbbuðum við aftur um Notre Dame svæðið, borðuðum og tókum svo lestina aftur að hótelinu þar sem taskan okkar var í lobbíinu. Svo lögðumst við í garð þar nálægt sem kenndur er við Citröen og vorum þar þangað til við þurftum að taka lest út á flugvöll þar sem við sitjum núna.
Lestin út á flugvöll var ógeðsleg. Algjörlega pakkfull. Svitalykt og hiti fyllti öll vit og við vorum við það að líða út af þegar loksins fólkinu fór að fækka nokkrum stoppum áður en við komum að flugvellinum.
Núna er röðin af íslendingum eitthvað farin að hreyfast, þannig að við ætlum að koma okkur þangað.
ciao,
Kjartan
___________________________
Eftir þetta lentum við í mörgum biðröðum, vorum rekin fram og til baka, handfarangur hjá öllum 50-100 íslendingum var skannaður tvisvar - allt í allt vorum við komin heim um 2 tímum seinna en áætlað var og stóðum í 2-3 tíma í röð á flugvellinum. Frekar súr heimför - en það var gott að lenda og komast í bílinn.
Núna tekur íslenska sumarið við og það verður bara geggjað!
Við vorum svona frekar löt á fætur í morgun en vorum þó komin út rétt rúmlega 11. Við höfðum ákveðið að skella okkur til Montmartre sem er hæð í Parísarbæ með fallegri kirkju og stórkostlegu útsýni. Það var þó þarna eins og annars staðar allt að drukkna í fólki. Það var varla þverfótað fyrir túristum, skransölumönnum og tónlistarmönnum. Þegar gengið er aðeins lengra bakvið kirkjuna kemur maður að listamannanýlendu hálfgerðri enda þessi staður alltaf verið vinsæll staður til að mála á, sérstaklega áður fyrr. Nú eru þar gallerí á hverju horni, listamenn með trönur og að selja verk og urmull manna og kvenna sem ganga um og reyna að sannfæra mann um að láta gera af sér teikningu. Við vorum svo leiðinlegir túristar að við vildum ekkert slíkt. Annars var nú svolítið merkilegt að við hittum þarna í fólksflóðinu Gísla og Karen úr veiðihúsinu. Annar fengum við að lokum nóg af öllu þessu fólki og tókum metróið að Notre Dame kirkjunni sem var svo sem eins og við mátti búast dró að sér alveg jafn mikið af fólki. Þegar þarna kom við sögu var farið að rigna töluvert mikið og gerði það af og til það sem eftir var dags. Annar gerðum við ekki margt annað frásagnarvert. Við röltum upp, sátum undir trjám til að verja okkur frá rigningunni og skoðuðum fólk og hús. Við hoppuðum að lokum inn í veitingastað sem leit vel út og var með fínt verð. Við ákváðum því að gera honum þann heiður að vera síðasta kvöldmáltíðin þar sem við ætluðum að vera svo svolítið góð við okkur. Kjartan var sæmilega heppinn með matinn þó hann væri ekkert svakalega merkilegur en minn var nú bara hreint út sagt vondur. Þurrt, bragðlaust lambakjöt með frönskum og brennd eplakaka. Mæli ekki með staðnum. Núna er svo ekkert eftir nema pakka og á morgun komum við heim á ný.
Jæja, þá erum við komin til Parísar. Djöfulsins brjálæði hérna. Tók okkur um einn og hálfan tíma að fara 40km í umferðinni fyrir hádegi, þótt við værum í raun fyrir utan borgina alla leið. Við semsagt skiluðum bílnum á flugvöllinn í hádeginu og tókum svo leigubíl á hótelið sem við áttum pantað. Þá verður ekki meira keyrt um vegi Frakklands í bili.
París er greinilega borg túrista. Það var allsstaðar krökkt af túristum. Smá breyting frá hinum stöðunum sem við höfum skoðað í þessari ferð, þar sem við höfum verið þau einu eða ein af frekar fáum á flestum stöðum. Við fórum út af hótelinu kl. 12 til að borða á veitingastað hinum megin við götuna. Eftir matinn löbbuðum við eftir ánni Seine í átt að Eiffelturninum sem stækkaði og stækkaði eftir því sem við nálguðumst. Einn af hlutunum sem allir túristarnir virðast gera er að fara í klukkutíma siglingu á ánni og við gerðum því eins og hinir og hoppuðum um borð í bát sem sigldi fram hjá helstu kennileitum við ánna - Eiffel turninn, Louvre, Notre Dame, Frelsisstyttan… Eftir sjóferð löbbuðum við alveg upp að Turninum. Djöfulsins stærð er á þessu flykki! og mannþröngin þarna! það var örugglega svona 500 manna röð að bíða eftir að komast upp í turninn og margfalt það standandi allt í kring eða liggjandi í garðinum að sleikja sólina. Við lögðumst niður í smástund áður en við löbbuðum eitthvert handahófskennt í leit að matsölustað. Við fundum einn sem leit mjög vel út og sátum að snæðingi í rúma 2 tíma. Æðislegur matur - Sniglar, lax, kjúklingur, ís, kaffi, hvítvín, o.s.frv. Eftir þetta löbbuðum við aftur í átt að Eiffel turninum og lögðumst þar í grasið. Turninn er mun fallegri um kvöld og nú lá nánast maður við mann í grasinu. Mikið af fullum ungum frökkum og nágrönnum.
Eiffel turninn að kvöldi til.
Núna erum við upp á hóteli að hvíla okkur eftir mikið labb og vinna í að ákveða hvað við gerum á morgun.
Jæja, aftur koma tveir dagar í einu þar sem við vorum netlaus í gær.
Miðvikudagur 21. maí
Við hófum daginn á að fara í smá búðir því ég vildi endilega komast í H&M. Ég gat nú heldur ekki séð að Kjartani þætti það neitt leiðinlegt heldur en á hann ótrúlega gott með að versla. En ég er auðvitað frábær kvenmaður og var frekar snögg í búðinni svo við gátum haldið í að skoða Avignon. Við áttuðum okkur fljótlega á því að við vorum komin í agalegt túristabæli. Við ætluðum aldrei að fá bílastæði og hvert sem við litum voru gamlar franskar og þýskar konur sem stauluðust um gamla bæinn. Það sem er merkilegt í Avignon er gamli bærinn (hvað annað?) sem veggur liggur utan um. Veggur sá var reyndar ekkert sérstaklega góður, ekki einu sinni á sínum yngri árum en hann er mjög langur en á honum eru líka 14 hlið og varturnar sem voru svo opnir að auðvelt var að ráða varðmennina af dögum. Við gerðumst óttalegir túristar og hoppuðum upp í lest sem fór um bæinn. Við og gömlu, þýsku konurnar sáum þá gamlar kirkjur, lítil torg og brú sem leiðir mann aðeins út í miðja á. Annars var veðrið alveg sérstaklega gott í Avignon svo við röltum letilega um fallega garða með stórkostlegu útsýni. Áin Rhone rennur í gegnum bæinn og í ánni er stór eyja, einir 15 km. Þegar við vorum búin að steikja okkur nóg í sólinni hoppuðum við í bílinn og lögðum af stað til Gorges de l’Ardeche.
Palais de Papes og brúin sem endar útí miðri á.
Gorges de l’Ardeche er gil sem áin Ardeche hefur búið til. Það er skógi vaxið alveg niður á flestum stöðum og alveg stórkostlega fallegt. Þangað fórum við þó aðalega vegna hella sem eru þar á hverju horni. Við ákváðum að skoða þá fyrstu sem við sáum sem voru Grotte de St-Marcell. Það var klukkutíma ferð með leiðsögumanni sem talaði alveg óaðfinnanlega frönsku með góðum hreim. Við skyldum því ekki bofs en nutum þó ferðarinnar í botn. Hellarnir voru rosalega fallegir og með uppsprettum og fleira. Það var þó einstaklega skemmtilegt sú aðferð sem var notuð til að hafa ferðina klukkutíma. Það er nokkuð ljóst að rölt niður hellirinn og upp aftur tekur ekki nema svona 30 mín. Til að lengja ferðina stoppaði leiðsögumaðurinn oft og hélt langar ræður, sjálfsagt merkilegar svo ég læt það vera. Tvisvar var hinsvegar haft sérstaklega langt stopp og öll ljós slökkt svo það væri alveg svartamyrkur. Andartaki síðar hófst einstaklega hallærisleg sýning þar sem ljósi var varpað á klettana í mismunandi litum í takt við dramatíska tónlist. Hvort aðtriði var hátt í 10 mínútur. Þetta þótti okkur íslendingunum vera sóun á rafmagni.
Gorges de l’Ardeche séð úr þónokkri hæð. Takið eftir kajökunum á vatninu.
Vatnsuppspretta í hellunum.
Við vorum þó hvergi nærri búin með dagskrá dagsins þó við værum sveitt og með sviða í lærum eftir göngu upp úr hellunum því næst fórum við að skoða krókódílabýli. Það er 8000 fermetra gróðurhús með yfir 350 krókódílum. Það var alveg ótrúlega gaman að rölta þar í gegn en svæðið er frekar opið svo maður gat skoðað dýrin mjög vel. Það var allt þar mjög vel gert og dýrin höfðu nóg pláss. Karldýrin marka sér heimasvæði og hafa hjá sér um 10 kvendýr og starfsmenn garðarins skipta sér ekki að þeim nema þeir slasi hvorn annan óvenjumikið. Við vorum svo heppin að vera nánast ein að skoða svo starfsmaður þarna spjallaði heilmikið við okkur um dýrin. Merkilegast var að þessar gríðarlega stóru skeppnur þurfa bara 3-5 kg af kjöti á viku. Enda voru þau svo sem ekkert að sprikla neitt voðalega mikið og eyða orku.
Skjaldbaka í krókódílabýlinu.
Kvendýrin verja eggin sín vel. Það hefur eitthvað brotnað í þessum áflogum.
Eftir krókódíla héldum við aftur til Meximieux til Marks og Nathalie sem tóku okkur opnum örmum með rauðvíni og hýstu okkur aðra nótt eins og ekkert væri sjálfsagðara.
Fimmtudagur 22. maí
Í dag vöknuðum við eldsnemma, vorum farin á fætur kl. 8 að staðartíma til að geta kvatt stelpurnar áður en þær fóru í skólann, þar sem þær voru farnar að sofa þegar við lentum í Meximieux í gærkvöldi. Við fengum okkur morgunmat og löbbuðum svo með Lily, Zoe og Nathalie í skólann. Lily átti að vera með “show & tell” í dag og tók með sér hraunbúta sem hún tók með sér frá Íslandi.
Við fórum svo frá Meximieux og keyrðum í nánast 350km beint eftir hraðbrautinni þangað til við komum til Fontainebleau. Þar í bæ er Château de Fontainebleau, kastali/höll þar sem fyrst var byggt á tólftu öld. Á sextándu öld var svo mest allt rifið og þeir sem ríktu yfir Frakklandi fram á 19. öld voru sífellt að rífa, breyta og bæta við svo nú standa þarna glæsilegir salir prýddir gulli, bronsi, leðri, marmara, málverkum, höggmyndum, gríðarstór veggteppi og gólfteppi - Allt svo geðveikislega yfirdrifið. Ótrúlegt alveg og ólýsanlegt! Ótrúlega mikil saga sem við sugum í okkur með því að labba þarna í gegn og hlusta á Audioguide. Í kringum höllina eru svo alveg fáránlega stórir garðar með risatjörnum og gosbrunnum.
Kirkja í höllinni.
Drottningarúm. Slatti af gulli og flottum útsaum um alla veggi og loft.
Chateau de Fontainebleau séð úr garði Napóleóns.
Eftir rúmlega þriggja tíma stopp í Fontainebleau keyrðum við nokkra kílómetra í viðbót á hótelið okkar sem er í Fleury-Mérogis, 9000 manna bæ sem er aðeins þekktur fyrir að hafa risastórt fangelsi. Þar sitjum við núna og sötrum rauðvín.
Núna erum við komin ansi nálægt París, svo í fyrramálið förum við að skila bílnum og svo beint inn í miðbæ Parísar, þar sem við ætlum að vera fram á sunnudagskvöld.
Í dag léku íslenskir vindar um okkur en það var töluvert hvasst í allan dag. Við létum það þó ekki trufla okkur enda öllum veðrum vön og hófum dagskrá dagsins. Við byrjuðum á að litast um í Orange. Orange er merkileg fyrir margra hluta sakir eins og má lesa um hér… en það sem við höfðum mestan áhuga á var að skoða Théâtre antique d’Orangesem var byggt rúmlega 50 árum eftir kristsburð. Það er risastórt, 100 m í þvermál að mig minnir. Það er sérstaklega merkilegt vegna þess að veggurinn, sviðsmyndin ef svo mætti að orði komast, stendur enn þrátt fyrir stríð, barbara, byltingar og trúskipti. Það var nýtt í sínum rétta tilgangi til 400-500 eða undir lok rómaveldis. Það voru gamanleikir sérstaklega vinsælir og voru leikhús einu staðirnir þar sem konur máttu sækja og seinna jafnvel leika. Það fór þó í tóma vitleysu en vegna pressu frá áhorfendum fóru konurnar að koma fram naktar og að lokum voru leikritin orðin verulega klámkennd. Berrassaðar konur voru því bannaðar á sviði. Eftir hrun rómaveldis var leikhúsið notað sem virki, á tímabili var jafnvel heilt þorp innan þess, sem fangelsi og svo á 19. öld var það gert upp og farið að nota aftur til leiksýninga og tónlistarhalda. Við lærðum þetta og margt fleira með svo kölluðum audioguide sem líkist einna helst sjónvarpsfjarstýringu með hátalara sem leiddi okkur í gegnum leikhúsið. Hinum megin við götuna var svo safn með rómverskum minjum og fleira sem við rákum augun rétt aðeins í áður en við héldum aftur í bílinn.
Ágústus vakir yfir okkur í Leikhúsinu.
Ég í einum ganginum við bakherbergi. Sjáið þykktina á veggjunum!
Eftir miklar vangaveltur og jaml og juml ákváðum að renna til Fontaine de Vaucluse sem er alveg hrikalegur túristabær en á sama tíma ótrúlega krúttlegur og notalegur. Þar búa bara 600 manns með svakalega kletta bakvið sig og ánna Sorgue sem rennur úr gríðarstórri uppsprettu sem bærinn dregur nafn sitt af. Gamlar kirkjur og þröng stræti var þó ekki það sem vakti áhuga okkar á bænum heldur kajaksigling niður fyrrnefnda á. Við áttum ekki pantað og renndum því í hlað sólbrúnna og stæltra kajakmanna upp á von og óvon. Svo heppilega vildi til að það var hópur Þjóðverja rétt ófarinn og við máttum vera í samfloti með þeim. Það var enginn guide sem fór með okkur svo það er ekki laust við að það hafi farið smá um mann þegar við sigldum af stað með dótið okkar í ofvaxinni majonesdollu (því það er ekki óhætt að skilja neitt eftir í bílnum) og vissum ekkert á hverju við áttum von. Tvisvar þurftum við að róa að bakkanum vegna stíflna en leiðsögumennirnir hjálpuðu okkur þar og einu sinni skelltum við okkur niður mini-foss sem var töluvert ógulegri þar sem við höfðum ekki hugmynd um hvort við værum að fara rétt. Annar var ferðin bara hreint stórkostleg. Við fórum eina 8 km og tók það okkur 2 tíma, sólin skein og trén veittu gott skjól fyrir vindinum. Það lá þó við sambandsslitum þegar koma að því að róa og stýra en við höfðum auðvitað bæði rétt fyrir okkur og hinn aðilinn var ástæða þess við snérumst í hringi en við komumt í gegnum þetta og erum bara sterkari fyrir vikið. Það vottar fyrir því núna að maður sé smá heitur í andlitinu eftir sólarbakstur en við skulum vona að roðinn verði bara að brúnku svo við verðum eins og leiðsögumennirnir okkar í dag. Eftir að hafa náð landi og horft á hispurslausa þjóðverja tæta af sér hverja spjör til að fara í þurar keyrði rúta okkur aftur í bílinn okkar og við héldum för okkar áfram. Við gengum aðeins um bæinn og ákváðum næsta skref áður en ræstum bílinn að nýju.
Í kajakferðinni niður ánna.
Við skötuhjúin eftir ferðina. Flott vesti og skærgrænir bátar!
Ég horfi í ánna.
við ákváðum að stefna á Avignon sem er stór bær en margt að sjá. Eitthvað er þetta þó vinsæll bær því það tók okkur þrjár tilraunir að fá herbergi en að lokum tókst það þó við þyrftum að borga aðeins meira en síðustu nætur. Öll herbergin sem við höfum verið á hingað til er með eindæmum ósmekkleg. Skærbleikir veggir, marglituð rúmteppi og undarleg lýsing er það sem hefur einkennt þau flest. Það er þó bara krydd í tilveruna og við látum ekki bugast þó smekkvitund okkar sé ógnað. Kvöldmaturinn í kvöld var brauð, camenbert og rauðvín. Kvöldmatur meistaranna. Morgundagurinn er óljós en líklega förum við að halda aftur í áttina að París enda eigum við að skila bílnum á hádegi föstudaginn 23. maí.
Kveðja, Lovísa
P.s. Þetta hefur sko verið besta frí EVER. Það er svo gaman að keyra svona um og finna afþreyjingu og gistingu allt upp á eigin spýtur. Ég hef held ég aldrei skemmt mér svona vel og lært svona mikið. Svo er félagsskapurinn ekki til að skemma fyrir.
P.p.s. Ég fann H&M búð hérna rétt hjá, þangað ætla ég svo sannarlega á morgun. Óskið mér góðs gengis!
Jæja, nú sitjum við á hóteli í Orange í Provence héraðinu og hér koma eitthver atriði yfir síðustu daga.
Sunnudagur 18. maí - Dagurinn þar sem við komumst að því að Frakkar hvíla sig á Sunnudögum
Við fórum á fætur upp úr níu, skiluðum af okkur herberginu og lögðum af stað í miðbæ Sinnepshöfuðborgarinnar Dijon. Það var lítil umferð og lítið mál að flakka um göturnar. Við lögðum bílnum og fylgdum kortinu að “Turiste Info”. Þar var lokað þangað til 14, eða næstu 3,5 tímana svo við fórum í garðinn við hliðina, Jardin Darcy. Þaðan löbbuðum við síðan ágætis spöl í Jardin de l’Arquebuse sem er stór blómagarður. Við löbbuðum aðeins lengra eftir ánni þar sem sinnepsverksmiðjurnar liggja - þar var allt lokað og ekkert hægt að skoða, svo við löbbuðum til baka, fengum okkur mat, fórum í bílinn og héldum af stað til Meximieux.
Lovísa við tré í Jardin de l’Arquebuse. Tréð er á að giska 12 Lovísur á hæð.
Eina sem við sáum tengt sinnepsframleiðslu í Dijon.
Í Meximieux var tekið á móti okkur opnum örmum hjá Mark, Nathalie, Lily og Zoe. Æðisleg fjölskylda þar á ferð. Ekki hægt að sjá betur en við hefðum þekkst alla tíð. Eftir smá spjall fórum við Lovísa upp til Perouges, sem er lítill “virkisbær” upp á hæð nálægt Meximieux. Þar litum við inn til glerblásara og sáum meistarann búa til glas. Síðan fórum við og sáum “Frelsistréð” sem var plantað á torg í bænum 1792. Stoppuðum ekki lengi þar en fórum til baka að borða grillaðar pylsur með fjölskyldunni ásamt Sean-Pierre, frænda Nathalie og konu hans. Við drukkum rauðvín og spjölluðum langt fram á kvöld og enduðum á að fá ráð frá þeim varðandi hvað við ættum að skoða á leið okkar lengra suður.
Lily og Zoe.
Ég í Pérouges.
Mánudagur 19. maí
Dagurinn byrjaði snemma, vöknuðum upp úr 8 þar sem stelpurnar voru að fara í skólann og Nathalie að vinna. Við kvöddum fólkið og fórum sem leið lá til Lyon. Keyrðum beint inn í miðbæinn í frekar mikilli umferð og lögðum rétt við Rhone, annarri ánni sem rennur í gegn um borgina. Við löbbuðum yfir ánna og lentum þá beint í götumarkaði, þar sem aðallega frakkar og marókkóar seldu ýmsar skranvörur. Síðan voru við á Place Bellecoure sem er risa torg með styttu af Lous XVI á hestbaki. Í Lyon(og reyndar líka Dijon) sáum við helling af styttum af ísbjörnum - höfum ekki hugmynd um hvernig þeir tengjast frönsku menningunni. Í Lyon löbbuðum við svo helstu verslunargötuna, þaðan yfir á helstu veitingastaðagötuna, fengum okkur góðan mat, Tartar(hrátt nautakjöt) og einhverskonar fiskiböku áður en við héldum áfram til Montélimar.´
´ Ég og Tartar.
Montélimar er þekktur bær fyrir mikla núggatframleiðslu. “Ekki mjög merkilegt” hugsið þið kannski, kæru lesendur - og það er rétt hjá ykkur. Þegar við komum inn í bæinn var helst eins og við værum að keyra inn í Vatnskassavin úr myndinni Cars(McQueen!). Ekkert nema ljót og léleg hús og gömul, biluð auglýsingaskilti. Við keyptum núggat í einni af mörgum núggatverslunum þarna. Það var ekki bragðgott. Við nenntum ekki að stoppa lengí í þessum frekar slappa bæ og settumst því niður og völdum næsta áfangastað. Bærinn Orange varð fyrir valinu, vegna merkilegra hluta þar og vegna þess að vissum af ágætis hóteli þar í sömu keðju og við höfum notað áður.
Ég og núggat.
Við eigum enn eftir að plana morgundaginn eftir að við förum frá Orange. Hellaferð, Kayak, kastalar, sigling - erfitt að velja.
kveðja,
Kjartan
p.s. Tókum olíu á bílinn í fyrsta skipti í dag. Reiknuðum út að hann er að eyða tæplega 5,4 lítrum á hundraði hjá okkur.
p.p.s. Verður maður ekki að fá sér appelsínu í Orange?
p.p.p.s. Helvítis Núggat!
Nóttin á Formule 1 hótelinu var bara mjög fín. Ódýr gisting, hreint rúm og vaskur í herberginu, en klósett og sturta frammi. Við vorum að skipuleggja fram yfir miðnætti svo við vorum frekar löt á fætur í morgun. Um hálf tíu stauluðumst við þó á fætur, hentum okkur í sturtu, dótinu okkar í tösku og drifum okkur út að skoða gamla bæinn í Troyes. Það var þónokkuð bauk að finna stæði í miðbænum og forðast árekstra við geðbilaða frakka. Í frönsku umferðinni er frekar rými fyrir “persónulegan stíl”. Oft má sjá hringtorg og ljós sameinað í eitt fyrirbæri sem við viljum kalla ljósatorg og akreinafjöldi er óljós. Að lokum fundum við þó stæði og hófum göngu okkar að gamla bænum. Við fundum á korti leið sem mælt var með sem átti að leiða okkur að gömlu húsunum sem gætu verið leikmynd úr Shakespeare leikriti. Skemmtilegast var líklega “ruelle des Chats“(stræti kattana), þar hölluðu gömlu húsin hvort að öðru og steinar voru á hlið húsana sem voru ætlaðir til að stökkva upp á þegar hestamenn riðu framhjá, til að forðast árekstur. Eftir þessa skemmtilegu heimsókn inn í miðaldir geystumst við á stálfáki okkar til Auxerre. Leiðin tók reyndar lengri tíma en ætlað var því aðalleiðin inn í bæinn var lokuð og GPS-tækið okkar ekki vissi ekki af því. Það tók okkur því þrjár tilraunir að komast í bæinn og enduðum við með að taka mjög fáfarna og mjóa vegi í gegnum skóglendið.
Gömul hús í Troyes
Auxerre, sem er í Burgundy(Borougne) héraðinu, er 38.000 manna bær sem áin Yonne rennur í gegnum. Þar fórum við að fordæmi frakka og lögðum bílnum ólöglega við árbakkann. Við löbbuðum sem leið lá yfir Yonne og þar upp brattar, sveittar einstefnugötur upp að stórri gotneskri kirkju, Cathédrale St-Étienne. Svaka fín kirkja, þar sem má víst ekki vera með læti meðan fólk biður til guðs síns. Þegar við gengum út úr kirkjunni gengum við beint í hóp prúðbúinna brúðkaupsgesta með okkar rauðu andlit og svitalykt. Næst gengum við að Abbaye St. Germaine, þar sem var gotnesk kirkja, grafhýsi, fornleifauppgröftur og söfn, allt á sama stað. Gamlar höggnar likkistur, veggmyndir frá 9. öld, rómverskar styttur og áhöld frummanna voru meðal þess sem varð á okkar leið þar. Að lokum rúlluðum við niður brekkuna í átt að ánni og bílnum og héldum af stað til Vézelay.
Kjartan við blóm.
Auxerre
Véselay er 500 manna bær staðsettur á toppi hæðar, ekki langt frá Auxerre. Þar mega ferðamenn ekki keyra inn í bæinn heldur leggja bílnum fyrir utan og fara fótgangandi um brekkur bæjarins. Útsýnið var kyngimagnað - vínekrur, skóglendi, litlir bæjir og ræktað land í allar áttir. Þegar við komum upp fyrstu götuna tókum við eftir gríðarstórum dráttarklár spenntan fyrir lítinn fjögurra manna vagn ásamt eiganda sínum bíða eftir okkur. Ferð í kringum bæinn kostaði aðeins 6 evrur á mann og tók rúmlega hálftíma. Við slóum því til og sjáum sko ekki eftir því! Ég ákvað að nefna hestinn Sörla, enda var hann einkar ljúfur og blíður. Hann var svipað hár á herðakamb og ég sem þykir þó kannski ekki afrek. Við ákváðum að ganga upp einhverskonar laugarveg bæjarins en lentum í pílagríma þúsunda franskra unglinga sem hrópuðu og sungu klætt undarlegum klæðnaði í fylgd presta og Rauða Kross Frakklands. Við, gamla fólkið, hrökkluðumst því af hæðinni eftir að hafa aðeins lauslega kíkt inn í eina kirkjuna enn og nokkrar litlar búðir, fengum okkur ís, þrjár kúlur - créme brúlée, swiss chocolate og raspberry - á leiðinni niður brekkuna, rétt til að ná blóðsykrinum upp. Við tókum stefnuna á sinneps-höfuðborgina Dijon og fundum þar hótel í sömu keðju og við gistum á í París. Hér er klósett og sturta innan herbergismarka.
Útsýnið úr hestvagninum í Vézelay.
Lovísa að klappa Sörla.
Á morgun er planið að skoða Dijon og fara svo á fund Mark og Nathalie sem ætla að hýsa okkur næstu nótt í Meximieux.
Kveðja,
Lovísa
p.s. Kjartan er rosalega duglegur að keyra í Frakklandi. Ég væri búin að pissa í mig áttatíu og þrisvar sinnum í bílstjórasætinu en hann heldur svalleikanum eins og honum einum er lagið.
Þá er fyrsti fullli dagurinn okkar í France að líða undir lok. Eftir smá labb í útjaðri Parísar, fórum við á flugvöllinn að sækja bílaleigubílinn okkar. Fengum vínrauðan Citroen C4, glæsikerru! Við ákváðum að taka stefnuna á Ébernay í Champagnehéraðinu, en sá bær er þekktur sem “Höfuðborg kampavínsins”. Eftir að GPS leiðsögutækið hafði leitt okkur rúma 50 kílómetra fannst okkur við vera stödd á frekar kjánalegum stað og tókum þá eftir að það er Ebernay í Rhone-Alpes, sem hefði tekið okkur 4-5 tíma að keyra til. Við fundum réttan bæ í galdratækinu og brunuðum eftir hraðbrautinni í kampavínsmenninguna.
Í bænum fórum við á safn og fengum kynningu áDe Castellane kampavíninu, þar sem leiðsögukona dróg okkur um stóra framleiðslusali og risa vínkjallara, sem var 5km af neðanjarðargöngum - 10°C, 75% raki og heill hellingur af myglusveppum. Lærðum helling á þeirri ferð og fengum smá “Brut”(þurrt) kampavín í smakk. Eftir ferðina fórum við upp í turn í höfuðstöðvum De Castellane, 235 tröppur! og horfðum út yfir vínekrurnar og bæina í kring. Eftir þetta brunuðum við 100km tilTroyes og hoppuðum inn á hótel. Planið er svo að skoða gamla bæinn hér á morgun, sem ku vera helvíti merkilegur.
Gott veður, góður bíll, ódýrt vín, góður félagsskapur, frábært landslag, vinalegt fólk - hvað gæti maður beðið um meira?
p.s. Klikkið á linka til að lesa meira um einstaka svæði (aðallega á wikipedia)
p.p.s. Vegna tæknilegra örðugleika er enn smá bið eftir myndum.
p.p.p.s. Nei, kampavín er ekkert betra þótt maður drekki það í Champagne héraðinu. :s
p.p.p.p.s Hvað eru mörg ‘p’ í því?
Jæja, þá erum við komin. Komumst ekki á net í gær til að láta vita af okkur. Flugið var fínt, á réttum tíma og allt í góðu. Þegar við lentum var 18 stiga hiti þó klukkan væri orðin hálf tíu. Fengum þó eina skúr á leiðinni á hótelið. Taskan okkar kom strax og við tókum lest á hótelið eins og við hefðum aldrei gert annað. Þetta var eiginlega bara eins og lygasaga, þetta gekk svo vel. Við vorum komin á hótelið um hálf ellefu að staðartíma. Hótelið var valið með verðið og staðsetninguna í huga og við fengum bara akkurat það sem við borguðum fyrir. Hreint, fínt og góð sturta. Núna ætlum við að skella okkur í smá göngutúr áður en við förum út á völl aftur að sækja bílinn. Eftir það er ekkert ákveðið Engar myndir hafa verið teknar inn svo allt slíkt kemur næst.
Engar myndir hafa verið teknar inn svo allt slíkt kemur næst.